Rouw is geen eenmalige gebeurtenis waar je even doorheen werkt en wat je uiteindelijk achter je laat. Neen, het is iets wat je met je meeneemt. Elke dag opnieuw. Soms oorverdovend op de voorgrond, vaak ook als een stille achtergrondruis. Het maakt…
20 was hij toen hij stierf, Noah.
De bijzondere jongen die overal en altijd zijn rugzak bij de hand had, met daarin een EHBO-kit. Klaar om te helpen waar nodig. Voorbereid op het ergste.
Tot dat ergste ook hem overkwam. En daarmee ook Nancy en Herman, zijn ouders. In deze aflevering ga ik in gesprek met Nancy over hoe zij...
"Het lijkt wel of ik achteruit ga in plaats van vooruit."
Als het gaat over rouw, verdriet en gemis dan denken we nog heel vaak in termen van goed of slecht. En dat is helemaal niet zo vreemd.
Als individu groeien we op in een oplossingsgerichte maatschappij. We zien een probleem, zoeken een oplossing en gaan verder daar waar we...
In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal.
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat. In...
In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die verdriet doorleven en die wie ze moeten missen laten door leven in hun eigen verhaal.
Lieke Biesemans van Story By Mabel die als storyteller en gids al meer dan tien jaar de verhalen van anderen draagt. Van koppels die liefde vieren en van families bij wie de dood een gat slaat....
Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel.
Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op.
Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral...
"Tijd heelt alle wonden."
"Geef het een jaar."
"Je moet alle seizoenen eens doorlopen."
Het zijn maar enkele oneliners die troost zouden moeten bieden bij het verlies van iets of iemand. Alsof we na 6 à 12 maanden gewoon kunnen terugkeren naar hoe het ervoor was, de draad terug oppikken. Niets is minder waar.
In deze aflevering neem ik je mee naar...
Alison en Bram verloren beide de liefdes van hun leven aan kanker en vonden elkaar. Ze vertellen over liefde na, in en mét rouw. Hoe ze het verdriet om Tom en Maxime doorleven en hoe hun relatie eigenlijk niet uit twee, maar uit vier mensen bestaat.
Een eerlijk, herkenbaar verhaal van liefde na partnerverlies. Niet vanuit of/of, wel vanuit en/en.
Luister zeker...
Een afscheidsdag is geen sluitstuk. Het is het begin van alles wat erna komt. Net daarom is het zo belangrijk dat het ook een ontmoeting mag zijn met wie je moet missen en de fundamenten legt voor hoe je hem of haar zal meenemen in de dagen die volgen.
Er is ruimte en tijd nodig om te laten ontstaan wat...
Zwangerschapsverlies. Het blijft vaak een onzichtbaar verdriet, een onzichtbaar gemis. Ook voor Charlotte en Ruben die hun dochtertje Moon stil geboren zagen worden.
"Ik zou zo graag kunnen zeggen dat ik mama ben van vier. En toch blijft het in de realiteit moeilijk om het zo te benoemen.", klinkt het.
Charlotte vertelt over hoe ze het verlies van Moon doorleeft en...
Loslaten maakt deel uit van het leven. Dus neen, je bent hier niet enkel welkom als jouw verdriet groot, groter, grootst is.
Ook dit is verlies:
scheiden van de moeder of vader van jouw kinderen
een ziekte of diagnose krijgen
een vriendschap stopzetten
veranderen van job
verhuizen
verwachtingen of dromen bijstellen
...
Rouw is van iedereen. Troost is van iedereen. Uus Knops sluit...
Twee jaar en zeven maanden na het overlijden van zijn vrouw, Maxime, aan kanker, vertelt Bram ons hoe hij haar laat doorleven in het leven van alledag. En deelt hij hoe hij zelf het verdriet door leeft.
Een warm gesprek over een bijzondere vrouw en bovenal over een bijzondere band, die blijft.
Leg die innerlijke criticus het zwijgen op met de 1%- regel.
De omgeving maakt het ons niet altijd gemakkelijk. Ze verwachten dingen van ons, hebben een mening over hoe we ons verdriet het best aanpakken, vragen misschien dingen van ons waar we helemaal nog niet klaar voor zijn.
Maar naast die omgeving, hebben we ok te dealen met onze eigen...
Elk jaar weer opnieuw. Toeleven naar die 25ste, de dag die de voor en na markeert. Een leven met en een leven zonder mijn broer. Een leven met rouw en een leven zonder.
Ik vertel graag over hem. Over het verdriet, over hoe hij doorleeft in zo veel kleine dingen die ondertussen zo groots voelen.
Het zijn net vanuit die...
In Doorleefd ga ik in gesprek met mensen die moeten missen. We ontmoeten samen met hen wie er niet meer is.
In deze aflevering verhaalt Alison, haar echtgenoot, papa van haar kinderen en zakenpartner terug.
Ze vertelt hoe Tom doorleeft in Splinter (Gent), haar leven en dat van haar zonen. Daarnaast deelt ze ook hoe zij met verdriet en rouw doorleeft, elke...
Ge moet just niks. Dat geldt niet alleen voor Wout van Aert, dat geldt ook voor jou. Als het om verdriet, rouw en afscheid gaat zijn er geen regels. Geen moetjes.
En toch.
Als ik met families toeleef naar een afscheidsdag vragen ze zich heel vaak af: Wat hoort nu? Wat verwachten mensen van ons? Wat moeten we doen?
Ik zet daar graag...
Wat kan ik zeggen als iemand in mijn omgeving geconfronteerd wordt met verlies? Het is een vraag die heel vaak mijn DM's of Whats App- gesprekken binnenrolt.
En eerlijk. Ik juich keihard als je ze mij durft stellen.
Ik juich voor de intentie die erachter zit: willen zorgen, willen helpen, willen verbinden met wie het lastig heeft. Schoner kan het...
Ooit zullen we allemaal verhalen zijn.
Een zegswijze. Een woord. Een uitspraak.
Een gewoonte. Een aandenken.
Die ogenschijnlijk kleine dingen die van onze mensen onze mensen maakt.
Ook als ze er niet meer zijn.
Bovenal dan.
We nemen ze mee in de stappen die we zetten.
De keuzes die we maken.
De woorden die over onze lippen rollen.
De gerechten die we op tafel toveren, de kleren die we...
Ik ben graag dichtbij.
Als storyteller voor Vlechtwerk is het de bevoorrechte positie die ik krijg. Dicht bij verhalen, dicht bij mensen. Want van daaruit mag en kan ik ervaren dat waar mensen samenkomen altijd impact is.
Verhalen zijn daarbij ons meest kostbare goed. Ze zijn wat ons aan mekaar...
Storyteller? Ceremoniespreker? Verhalenverteller?
Ik heb er een haat/liefde-verhouding mee. Want hoe leg ik jou uit dat ik door middel van aandacht, tijd en oprecht luisteren jullie verhaal tot in de allerkleinste details vang? Of je nu toeleeft naar jullie trouwdag of afscheid dient te nemen van iemand die je graag ziet.
Voor mij gaat storytelling...
Je mag het verweven.
Vanuit mijn eigen vlechtwerk dat van anderen ondersteunen. Dat is wat ik het allerliefste doe. In het kielzog van rouwexperten als Uus Knops en Manu Keirse, vond ik tijdens mijn eigen rouwproces de broodnodige (h)erkenning. Wat begon als willen weten, willen begrijpen evolueerde beetje bij beetje naar...
Sorry!
Wie hier kapseltips verwacht, moet ik teleurstellen. Ik ben jammergenoeg geboren met twee linkerhanden.
Waar je dan wel naar kan uitkijken? Vlechten met woorden, emoties en mensen. Als mama van drie, ondernemer, West-Vlaming pur sang en mens met rouw in haar rugzak, weef ik met vreugde en verdriet.
Hé jij, weet je, alles wat er is mag er zijn. Klinkt simpel, niet?
En toch.
Benoemen wat ons vaak zo evident lijkt of toch net zo onwaarschijnlijk moeilijk, dat is wat ik als verhalenverteller en zachtmaker voor Vlechtwerk het allerliefste doe.
Net daarom ben jij hier welkom.
Op deze plek waar we samen kunnen vlechten.
Met woorden die naar...
Rouw is geen eenmalige gebeurtenis waar je even doorheen werkt en wat je uiteindelijk achter je laat.
Neen, het is iets wat je met je meeneemt. Elke dag opnieuw. Soms oorverdovend op de voorgrond, vaak ook als een stille achtergrondruis. Het maakt deel uit van wie je bent, wat je doet en waar je voor staat.
Als een touwtje dat je verweeft doorheen jouw leven.
In deze podcast vind je tijd en ruimte voor wat ons mensen maakt. Elkaar graag zien en elkaar kunnen verliezen. Als twee zijden van dezelfde blinkende munt.
Hier voel je dat het delen van verhalen over verdriet, afscheid en troost zorgt voor licht en lucht:
op grote dagen.
op doodgewone dinsdagen.
op dagen van vreugde.
op dagen van verdriet.
Want hé, we vlechten allemaal maar wat.
Vergeet dat niet.
PS: Neem zeker eens een kijkje op www.vlechtwerk.be en/of volg me op Instagram (vlecht.werk)
Ik vlecht: Als Fien. Als mama van drie. Als partner. Als dochter. Als ondernemer. Als zus van een broer die er niet meer is.
Met woorden naar buiten brengen wat diep vanbinnen speelt.
Met emoties van schaterlach tot stille traan.
Met mensen om dicht bij zichzelf te komen en van daaruit met anderen verbinden.