Er is veel sympathie, maar weinig empathie #17
Rouw is geen eenmalige gebeurtenis waar je even doorheen werkt en wat je uiteindelijk achter je laat. Neen, het is iets wat je met je meeneemt. Elke dag opnieuw. Soms oorverdovend op de voorgrond, vaak ook als een stille achtergrondruis. Het maakt…
Rouwen doe je niet in een vacuüm. Integendeel.
Je maakt met jouw verdriet en gemis deel uit van een context, een gemeenschap, rollen die je vervult en verwachtingen waaraan je moet voldoen. Dat maakt het er niet altijd makkelijker op.
Nochtans is er aan sympathie vaak geen gebrek, maar wat met de empathie? Daar waar sympathie volgens Brené Brown vooral afstand creëert tussen degene die rouwt en degene die het "erg" vindt voor hem of haar. Gaat empathie volgens haar over de oversteek maken naar de ander. Vanuit een oprechte nieuwsgierigheid en emotionele betrokkenheid.
Ook in het boek "The art of Holding Space" (zie linkje hieronder) wordt het verschil benadrukt. Het gaat er niet om dat je echt letterlijk in iemands schoenen staat, wel dat je een intentie hebt om te begrijpen wat die persoon meemaakt.
Wat betekent dit voor ons als degene die rouw verweeft in zijn leven?
Dat het helemaal ok is om je soms eenzaam te voelen. Ook al komen er sympathieke reactie en blijken van medeleven.
Wat betekent dit voor mensen die anderen willen troosten en ondersteunen?
Dat naast iemand staan heel betekenis vol kan zijn. Niet vanuit een bevoorrechte positie van medeleven of medelijden, wel vanuit een willen begrijpen wat het voor hem of haar betekent om dit verlies te moeten dragen en met het gemis verder te leven.
Nood aan meer (h)erkenning?
Volg mee: https://www.instagram.com/vlecht.werk/
Vlechtwerk - rouw verweven in je leven
Rouw is geen eenmalige gebeurtenis waar je even doorheen werkt en wat je uiteindelijk achter je laat.
Neen, het is iets wat je met je meeneemt. Elke dag opnieuw. Soms oorverdovend op de voorgrond, vaak ook als een stille achtergrondruis. Het maakt deel uit van wie je bent, wat je doet en waar je voor staat.
Als een touwtje dat je verweeft doorheen jouw leven.
In deze podcast vind je tijd en ruimte voor wat ons mensen maakt. Elkaar graag zien en elkaar kunnen verliezen. Als twee zijden van dezelfde blinkende munt.
Hier voel je dat het delen van verhalen over verdriet, afscheid en troost zorgt voor licht en lucht:
op grote dagen.
op doodgewone dinsdagen.
op dagen van vreugde.
op dagen van verdriet.
Want hé, we vlechten allemaal maar wat.
Vergeet dat niet.
PS: Neem zeker eens een kijkje op www.vlechtwerk.be en/of volg me op Instagram (vlecht.werk)
Ik vlecht: Als Fien. Als mama van drie. Als partner. Als dochter. Als ondernemer. Als zus van een broer die er niet meer is.
Met woorden naar buiten brengen wat diep vanbinnen speelt.
Met emoties van schaterlach tot stille traan.
Met mensen om dicht bij zichzelf te komen en van daaruit met anderen verbinden.