Spring naar hoofdinhoud
Terug naar Ekklesia Amsterdam Podcast

Vredeszondag

Een begin van redding

EKKLESIA AMSTERDAM zondag 20 september 2026
LuisterLink ‘ Een begin van redding ’
Met een toespraak van Rascha Eijbersen

 

1.      Drempeltekst

Er zal nooit, nergens een begin van redding zijn

als niet tenminste één mens zegt ‘hier ben ik’

en ziende om zich heen zoekt of er nóg een is,

nog twee of drie met vonken licht ‘hier ben ik’ in hun ogen. 

(Huub Oosterhuis)

 

2.      Wek mijn zachtheid weer (VL 742, muziek Antoine Oomen)

Wek mijn zachtheid weer.

Geef mij terug

de ogen van een kind.

 

Dat ik zie wat is.

En mij toevertrouw.

En het licht niet haat.

 

3.      Woord ten geleide

 

4.      Oud woord (muziek: Tom Löwenthal)

Als je broeder diep is weggezakt

zijn handen reiken niet ver genoeg

zal jij hem vasthouden

hij zal overleven naast jou.

Neem van hem geen rente

geef hem geen zilver tegen rente

geef hem niet te eten tegen winst

hij zal overleven naast jou –

ook de vreemdeling zal overleven

naast jou, als je broeder.

 

Als je broeder diep is weggezakt,

je naaste, en hij verkoopt zich aan jou,

bedien je niet van hem

als van een slaaf.

Je zult hem niet hardhandig bestieren –

heb ontzag voor Ik-zal de God

die jou uitgeleid heeft

uit het slavernijheelal

van deze wereld.

 

 

5.      Wanneer dagen een zwoegen zijn 

Wanneer dagen een zwoegen zijn langs kale 

rotshellingen of gloeiend-heete stranden, 

omdat d’inwendige welle’ een wijl verzanden, 

dan hunkeren wij naar der Liefde uitstralen 

het meest. Naar warm-vertrouwden greep van handen 

hunkeren wij, naar de zacht-muzikale 

stembuigingen, waar onder rijze’ of dalen 

de lampen der liefde gestaag in brandden; 

naar d’oogen die wij wiste’ altijd in zachte 

oplettendheid en rustigklaar vertrouwen 

ons volgend in den dadenrijken dag; 

en naar het hart, het hart dat in de rauwe 

branding des levens altijd lag te wachten, 

een baai van vrede, ons altijd open lag.

                (Uit: Verzonken Grenzen, van Henriette Roland Holst 1918)

 

6.      Van twee woorden wil ik eten (VL928, muziek Bernard Huijbers)

Van twee woorden wil ik eten,

krijg van vier maar niet genoeg,

o verre liefde lieve vrede.

 

Voor de honger niet geboren

voor de bommen en de graven

niet getrokken uit mijn moeder

 

eenmaal andermaal gewoon maar

deze twee gevlekte handen

om te oogsten en te strelen

 

loop ik, loop ik over woorden

onder twijfel, over water,

zoek een ander in zijn verte.

 

Alle aarde is van aarde

alle zeeën gaan in lompen

alle vlees is maar een drupje.

 

Maar hoe gek onspreekbaar anders

zijn de mensen voor elkander,

dat zal duren, dat zal duren.

 

Met geen kussen is de liefde

met geen monden te bewijzen –

ach hoe zullen wij omarmen.

 

Alle vrede van de wereld

als een lichaam te vergaren

dat doet pijn, vergeten jaren.

 

Al jouw stilte te bewaren

doet mij sterven, doet mij leven

door geen god te evenaren.

 

Molenwieken wijze wetten

gouden pausen gulden woorden

gaan voorbij als wind en regen.

 

Al dat werk van onze handen

onze kronen onze kerken

als een strovuur zal het branden.

 

Dan nog komt een woord mij tegen,

vindt mijn mond geen an'dre zegen

dan een mens om mee te leven.

 

Van twee woorden wil ik eten,

krijg van vier maar niet genoeg,

o verre liefde lieve vrede.

 

7.      Toespraak

Rascha Eijbersen

 

8.      Hoever te gaan (VL318, muziek Antoine Oomen)

Hoe ver te gaan? En of er wegen zijn?

Nooit meer gebaande.

Hoeveel paar voeten zijn zij? Twee-drieduizend.

 

Nog bijna slaven, vreemden voor elkaar.

Kreupelen, blinden.

Maar met iets in hun hoofd dat stroomt en licht geeft.

 

De zon zal hen niet steken overdag.

Bij nacht de maan niet.

Zij stoten zich aan stenen. Niemand draagt hen.

 

Omdat zij willen leven als nog nooit,

angstig te moede

zijn zij gegaan met grote hinkstapsprongen.

 

Niet hier hun vaderland, en schaamteloos

wagen zij alles.

Soms wordt woestijn oase waar zij komen.

 

Vrijheid ontkiemt in hen, gloeit aan, dooft uit,

zal weer ontvlammen.

Zij blijven kinderen, zij worden groter.

 

Hun stoet is zonder einde en getal.

Tel maar de sterren.

Zij weten van de Stad met fundamenten.

 

 

Verantwoording

Alle liederen en teksten zijn van Huub Oosterhuis, tenzij anders aangegeven. De verwijzingen VL betreffen paginanummers in ‘Verzameld Liedboek’ (2004). De muziek is te vinden via i-Tunes, Spotify, of op CD via onze webwinkel www.ekklesia-amsterdam.nl (CD’s en bladmuziek).

Ekklesia Amsterdam Podcast

Wekelijkse podcast met fragmenten uit de zondagmorgen van Ekklesia Amsterdam: geen dogma's, wel een vergezicht en dus ook met een opdracht: Deze Wereld Anders. Benieuwd? Wees welkom! Elke week om 11.00 in de Rode Hoed!

We zijn altijd op zoek naar geestverwanten: mensen die hun normen en waarden en politieke keuzes toetsen aan dat elementaire ideaal van een menswaardige samenleving.