Gaandeweg - Gloria Wekker

1.     Gij hebt ons in de moederschoot gekend (VL835, muziek Antoine Oomen)

Gij hebt ons in de moederschoot gekend.

Zie ons in deze wereld, geef een weg.

‘De mensen sterven en zijn niet gelukkig’.

De levende zijt Gij, geef ons uw woorden.

Zie ons in deze wereld, geef een weg.

2.     Welkom

3.       Lied om vrijheid (VL796, muziek Antoine Oomen)

Als vrijheid was wat vrijheid lijkt, wij waren

de mensen niet die wij nu angstig zijn –

wij zaaiden bronnen uit in de woestijn,

wij oogstten zeeën zonder te vervaren.

Wij, tussen moed en wanhoop. Waarom weten

wij wel wat leven is maar leven niet?

Soms gaan wij op de vleugels van een lied

en durven onze zwaartekracht vergeten.

Verlangen, pijn van ongekende duur:

turen de verte in, niet kunnen laten

een stad te zien, een tuin, doorschijnend water –

dan valt de nacht over het middaguur.

Maar voorgevoel van liefde duurt het langst,

heugenis aan het woord in den beginne,

licht – ongebroken valt het bij ons binnen.

Even zijn wij ontkomen aan de angst.

Als vrijheid was wat vrijheid lijkt, wij waren

de mensen niet die wij nog angstig zijn –

wij zouden niet meer vluchten voor de pijn

en voor de grootste liefde niet vervaren.

4.       Voorlezing uit Home (1998), Toni Morrison

5.       Basia Fong, gezongen door Max Woiski

Basia Fon, m’e taki fon.

A wintje mek’ mi hati bron! (2x)

Mi taki fon! Fon en so te,

Al wassi a fadon dede.

Meneri, meneri, a pikin, pardon.

Memre wan ten, memre wan tron. (2x)

Fa yu ben lobi me so te

En fa mi lobi yu ete.

Vertaling:

Basia (opzichter/baas), ik zeg ransel haar af.

Dat wicht vervult mijn hart met woede.

Ik zeg ransel haar! Gesel haar zo hard,

Tot ze dood op de grond neervalt.

Meester, meester, vergiffenis, het kind,

Denk aan de tijd, denk aan die keer,

dat u me liefhad

en hoe ik u nog steeds liefheb.

6.       Toespraak

Gloria Wekker

7.     O water dat uit de zon stroomt (Stilte zingen p592, muziek Antoine Oomen)

O water dat uit de zon stroomt

schitterlichte rivieren

boomgaarden op uw oevers.

Dat daar alle rassen der mensen

hun woonstee vlechten in het loof

tussen blauwe vruchten en rode.

Een stad met diamanten fundamenten

metropool in bruidstooi

dalend uit de hemel neer.

Zangen waaieren meerstemmig uit:

‘Staat op verworpenen, dan zal ik leven’.

Wij leggen stranden langs de zee

voor onze kinderen die elkaar

in vreemde vrolijke talen beminnen.

De aarde is alles voor allen.

8.       Voorlezing: Litanie van hoop en verzoening, Gloria Wekker

9.       Hoe ver te gaan (Vl318, muziek Antoine Oomen)

Hoe ver te gaan? En of er wegen zijn?

Nooit meer gebaande.

Hoeveel paar voeten zijn zij? Twee-drieduizend.

Nog bijna slaven, vreemden voor elkaar.

Kreupelen, blinden.

Maar met iets in hun hoofd dat stroomt en licht geeft.

De zon zal hen niet steken overdag.

Bij nacht de maan niet.

Zij stoten zich aan stenen. Niemand draagt hen.

Omdat zij willen leven als nog nooit,

angstig te moede

zijn zij gegaan met grote hinkstapsprongen.

Niet hier hun vaderland, en schaamteloos

wagen zij alles.

Soms wordt woestijn oase waar zij komen.

Vrijheid ontkiemt in hen, gloeit aan, dooft uit,

zal weer ontvlammen.

Zij blijven kinderen, zij worden groter.

Hun stoet is zonder einde en getal.

Tel maar de sterren.

Zij weten van de Stad met fundamenten.

Verantwoording

Alle liederen en teksten zijn van Huub Oosterhuis, tenzij anders aangegeven. De verwijzingen VL betreffen paginanummers in ‘Verzameld Liedboek’ (2004). De muziek is te vinden via i-Tunes, Spotify, of op CD via onze webwinkel www.ekklesia-amsterdam.nl (CD’s en bladmuziek).