Als je kinderen je vragen - Alex van Heusden

EKKLESIA AMSTERDAM zondag 13 september 2026
LuisterLink ‘Als je kinderen je vragen’
Met een toespraak van Alex van Heusden

1.     Stilte nu (muziek Antoine Oomen)

Stilte nu, stilte nu, stilte nu.

Deze bijeenkomst

moge ons geven: kracht.

Dat wij niet wanhopen aan ooit

vrede op aarde.

Stilte nu, stilte nu. Stilte nu.

2.     Welkom en ten geleide

3.       Een land in onweer verward (VL 340; muziek Tom Löwenthal)

Een land in onweer verward,

een stad verdwaald in zijn stegen,

twee mensen wachtend op wie,

een kind dat huilend ontwaakt.

Er komen dagen aan

dat wij de nacht zullen prijzen,

dat wij vergeten het licht,

dat wij verspelen elkaar.

Er zal geen huis meer zijn

dat niet weeklaagt om zijn dode.

Dan zal er stilte zijn

zo hard en koud als de dood.

Er zal een stilte zijn

zo licht als zee in de verte –

er zal vermoeden zijn,

een waas van ander weer.

Er zullen woorden zijn,

oeroude stenen die spreken.

Er zal nog weten zijn,

een kind dat lacht in zijn droom.

4.     Voorlezing uit het boek Jozua

Jozua 4: 1-7

5.     Deze woorden (VL 516: muziek Tom Löwenthal)

Deze woorden aan jou opgedragen

hier en heden prent ze in je hart,

berg ze in het binnenste van je ziel,

leer ze aan je kinderen, herhaal ze,

thuis en onderweg, waar je ook bent

als je slapen gaat en als je opstaat.

Deze woorden aan jou toevertrouwd:

bind ze als een teken aan je hand,

draag ze om je voorhoofd als een snoer

ter gedachtenis, vlak op je ogen.

Grif ze in de stijlen van je deur

schrijf ze in de palmen van je hand.

Dat vermeerderen je levensdagen

en de jaren van je zoons en dochters.

Dat je bloeien zult en niet verwelken,

bomen aan de bron. Hoor Israël

6.     Overweging

Alex van Heusden

7.     De woorden die wij spraken tot elkaar (VL 526; muziek Tom Löwenthal )

De woorden die wij spraken tot elkaar,

haastige harde lieve onverstane,

de nacht die wij verzwegen voor elkaar,

de bange dromen, de doorluchte wanen,

de dagen die wij gingen met elkaar

in donker woud door schaduwlichte lanen.

De mensen die wij werden één voor één,

spelende handen helderziende ogen,

lichamen stromend water steen en been,

vurige zielen vonken mededogen,

die ene die wij zijn en anders geen,

die anderen die wij nog worden mogen.

Dit niets dat overleeft ternauwernood,

dit alles dat ik ben in vrees en beven,

dit enig hier-nu tegen doem en dood,

dit korte lichte lange eigen leven

dat wij ontvangen als genadebrood,

dat ons gegeven is en blijft gegeven.

Verantwoording

Alle liederen en teksten zijn van Huub Oosterhuis, tenzij anders aangegeven. De verwijzingen VL betreffen paginanummers in ‘Verzameld Liedboek’ (2004). De muziek is te vinden via i-Tunes, Spotify, of op CD via onze webwinkel www.ekklesia