Vroeger haatte ik de volle maan #11

In deze aflevering gaat het over de maan. Over haar vier fases en het ritme dat ze elke maand opnieuw maakt. Geen les astronomie, wel een kompas voor jouw leven van elke dag.

Want de vraag is niet óf je iets in gang zet. De vraag is wanneer. Wanneer mag je starten, wanneer mag je doorzetten, en wanneer mag je loslaten? Daar zit vaak de spanning. We willen altijd vooruit, terwijl het leven in fases beweegt.

En dat gaat veel verder dan je agenda. Het gaat over hoe je leeft.

Herken je dit?

Alles voelt dringend. Je start iets nieuws, en nog iets, en nog iets. Je lijst wordt langer, je energie korter. En rond de volle maan ben je plots kort van lont, slaap je slecht of vlieg je uit om niks. Zonder te snappen waar dat vandaan komt.

Zo was het bij mij ook. De volle maan wou ik gewoon overleven. De nieuwe maan zag ik niet, dus die bestond niet. Volgende taak, volgende dag, volgende maand.

Tot ik merkte dat de ene volle maan me helemaal anders raakte dan de andere. De ene keer lag ik wakker van mijn werk. De andere keer van iets in een relatie. Dat fascineerde me zo hard dat ik astrologie ben gaan studeren.

Wat er echt speelt

We leven alsof alles in een rechte lijn moet groeien. Altijd starten. Altijd bouwen. Altijd meer.

Maar niets in de natuur groeit zo. Er is een tijd om te zaaien. Een tijd om te groeien. Een tijd om te oogsten. En een tijd om te rusten.

Wie alleen zaait, raakt vol. Op den duur kan er niets meer bij.

De maan maakt dat ritme zichtbaar. Ze geeft je geen garanties, wel oriëntatie. Zo zie je wat nu aandacht mag krijgen, en wat nog even kan wachten.

3 inzichten uit deze aflevering

1. Alles beweegt in fases, en de maan maakt dat ritme zichtbaar.
Van nieuwe maan tot nieuwe maan duurt het ongeveer 29,5 dagen. Daarbinnen zijn er vier momenten waar ik altijd op let. De nieuwe maan, om een richting te kiezen. Het eerste kwartier, waar de weerstand opduikt. De volle maan, die een spotlight zet op wat werkt en wat niet. En het laatste kwartier, het kruispunt waar je kiest wat je meeneemt en wat mag stoppen.

2. De eerste helft is om te zaaien, de tweede helft om te oogsten.
Van nieuwe naar volle maan groeit de maan, en jij groeit mee. Dat is de tijd om te starten en te bouwen. Van volle naar nieuwe maan neemt ze af. Dan mag je afronden, opruimen, verteren en rusten. Twee kanten van dezelfde cyclus, en je hebt ze allebei nodig.

3. De maan is je persoonlijk kompas.
Elke nieuwe en volle maan valt in een teken en raakt een ander deel van jouw leven. De ene keer je werk, de andere keer je relaties, je thuis of je geld. De fase vertelt je welke beweging nu klopt. Het teken toont hoe. En je geboortehoroscoop toont waar het zich afspeelt. Zo hoef je niet alles tegelijk op te lossen. Maand per maand, laagje per laagje.

Wil je dit eens live meemaken?

Een paar keer per jaar organiseer ik een nieuwe maanavond en een volle maanavond. Geen avond waar je komt luisteren en weer naar huis gaat. Je gaat aan de slag.

Vooraf vraag ik je geboortegegevens. Op de avond zelf ligt er een persoonlijk boekje voor je klaar, speciaal voor jou gemaakt. Daarin staat welk deel van jouw leven de maan op dat moment in het licht zet. Ik neem je stap voor stap mee, met de vragen die je jezelf soms niet durft te stellen.

Je gaat niet naar huis met enkel een goed gevoel. Je gaat naar huis met een beslissing, en een eerste stap die je de dag erna al kan zetten.

Bekijk wanneer de volgende maanavond plaatsvindt:
https://www.above-us-astro.com/events/

Het eerlijke stukje

Weet je nog, in aflevering 3 vertelde ik je over onze lammetjes. Zicco, Zep, Zorro, Zackie en Zoë. Ik stond 's nachts op, ik was hun vroedvrouw. En de kuikentjes uit de broedmachine zijn ondertussen deels hennen en deels haantjes geworden.

Deze week worden de lammetjes en de haantjes geslacht.

Ik ga er niet omheen draaien. Dat doet iets met mij, elke keer opnieuw. Ik ben erbij als ze geboren worden. Ik geef ze een naam. Ik ken hun karakter. En ik weet van dag één waarvoor ze hier zijn.

Dat is het deel van zelfvoorzienend leven waar niemand graag over praat. De moestuin, de eitjes, de lammetjes die rondspringen in de wei: dat is het mooie plaatje. Dit is de andere kant.

En precies daar gaat deze aflevering over. Een cyclus is niet alleen zaaien. Een cyclus is ook oogsten. En oogsten is niet altijd feestelijk. Soms is het gewoon: het is af, en ik mag het loslaten.

Even concreet

De maan geeft zelf geen licht. Ze weerkaatst het licht van de zon, en de hoek waarop dat licht op haar valt, bepaalt de fase die je ziet. Ze trekt aan het water op aarde, eb en vloed. En ons lichaam bestaat voor meer dan de helft uit water. Dat we haar beweging voelen in onze energie en onze emoties, is dus niet zo vreemd.

Twijfel je of de maan groeit of afneemt? Zet in gedachten een verticaal streepje tegen de open kant. Kan je er een kleine p van maken, dan is het een prille maan: ze groeit, en jij mag bouwen. Kan je er een kleine d van maken, dan gaat ze richting donkere maan: tijd om te oogsten en los te laten.

Wil je meteen beginnen? Neem bij de volgende nieuwe maan pen en papier. Schrijf één ding op dat je de komende weken in beweging wil zetten. Eén. Zet binnen de 24 uur een eerste kleine stap. Neem bij de volle maan dat blad er opnieuw bij: wat is er gegroeid, wat mag je oogsten, wat mag je loslaten?

Dat is wat ik bedoel met de juiste stap op het juiste moment. Niet harder doen. Bewuster afstemmen.

En nu ben ik benieuwd: in welke fase herken jij jezelf het meest? Ben jij iemand die altijd zaait en nooit oogst?